Neem contact met ons op!
Twijfel je ergens over of heb je een vraag? Wij staan voor je klaar!
Begeleiding & zorg
Onze aanpak
Cliënten & naasten
Voor verwijzers
Over Riwis
Dagelijks biedt Riwis zorg en begeleiding aan honderden cliënten. Dat doen we professioneel op de manier die ons het beste lijkt. Tegelijk is en blijft het belangrijk dat cliënten hierover meedenken en meepraten. Maurits is al jarenlang lid van de centrale cliëntenraad en kent onze organisatie als geen ander. Met zijn brede blik op zorg & welzijn en zijn ervaring neemt hij ons mee in zijn gedachten in zijn columns ‘Maurits – Aan het woord’. Deze keer over dat je soms dingen gewoon moet doen.
Soms heb je van die dagen dat je een beetje leeg bent. Dan is het moeilijk om je te concentreren en goed na te denken. Maar als je zo’n dag hebt, dan heb je zo’n dag. Dat hoort er voor mij ook bij.
Misschien vind ik het daarom juist zo bijzonder dat we ieder jaar met de groep op vakantie gaan. Volgens mij zijn wij het enige team dat dit nog doet. Een paar dagen weg met cliënten en begeleiders. Samen in een paar huisjes op een vakantiepark. Geen druk. Geen verplichtingen. Gewoon even eruit, in een andere omgeving.
Dat doet veel met mensen. Je ziet elkaar anders dan in de woonvorm. Mensen zijn ontspannener. Gezelliger ook. Sommige mensen kende ik eigenlijk helemaal niet goed, terwijl je toch in hetzelfde team zit. Dan praat je ineens samen, drink je koffie of loop je ergens rond. Dat verandert toch iets.
Veel mensen zeggen altijd dat er niets georganiseerd wordt, maar vervolgens gaan ze ook nergens naartoe. Ik zou het ieder team aanraden om dit te doen. Niet alleen voor cliënten, maar ook voor begeleiders. Natuurlijk blijft het werk, maar het is toch anders. Ik hoop ook dat zij er ontspanning uit halen. Het zijn meestal wel dezelfde begeleiders die meegaan. Misschien ook omdat zij weten hoe waardevol het is.
Dit jaar vond ik de brouwerij van La Trappe een hoogtepunt. Een brouwerij van broeders die in een klooster wonen. Eigenlijk ook een soort woonvorm, dacht ik nog. Alleen dan anders ingericht. Je leeft samen, hebt regels en doet dingen met elkaar. Je kunt geloven en rustig leven, maar er moet ook gewoon geld verdiend worden. Dat was vroeger ook al zo.
Vroeger ging ik trouwens nooit mee op vakantie. Ik vond het stigmatiserend. Dan dacht ik: daar gaat een groep gekken samen op stap. Dat gevoel had ik echt. Je denkt ook snel dat andere mensen zo kijken. Dat ze denken: kijk ze daar lopen. Maar volgens mij denkt bijna niemand eigenlijk iets. Iedereen is vooral bezig met zijn eigen leven.
En juist als je dan toch meegaat, merk je dat dat gevoel langzaam wegvalt. Je schudt het een beetje van je af. Je bent op vakantie. Je geniet. Je lacht samen. Dan denk je minder na over wat anderen mogelijk van je vinden.
Ik denk dat dat misschien wel het belangrijkste is wat ik geleerd heb. Iedereen heeft vooroordelen. Ik ook. Als ik iets nieuws moet doen, heb ik ook angst of weerstand. Maar soms moet je dingen toch proberen. Dan kan het ineens heel leuk zijn. Dan zet je weer een stap.
Daar heb je wel lef voor nodig. Want het is niet makkelijk om oude gedachten los te laten. Maar nieuwe inzichten kunnen ook ontstaan als je gewoon een keer instapt in dat busje en meegaat. Daarom hoop ik dat meer teams dit gaan doen. Het is echt goed voor mensen. Soms veel beter dan je van tevoren denkt. Gewoon doen dus.