Neem contact met ons op!
Twijfel je ergens over of heb je een vraag? Wij staan voor je klaar!
Begeleiding & zorg
Onze aanpak
Cliënten & naasten
Voor verwijzers
Over Riwis
Mijn naam is Petra, ik ben 50 jaar oud. Toen ik op straat kwam te staan was ik 45. Ik vind het heel erg dat dit in Nederland kan.
Ik heb toen samen met mijn hond buiten geleefd en gelukkig kon ik wel bij verschillende mensen af en toe logeren. Ik heb ook nog een tijdje tussendoor in mijn brommobiel gewoond met mijn Doggo Argentino. Mijn hondje lag prinsheerlijk onder 8 dekens, want het was hartje winter. We hielden elkaar warm. Ik had kussens op de handrem gelegd en lag op de passagiersstoel en mijn hondje lag half op mij. En ik lag met mijn hoofd op het stuur. Er zat geen achterruit in de brommobiel. Die had ik dichtgeplakt met een vuilniszak en ducttape. Ik had hulpverlening van de reclassering. Een ontzettende lieve meid en een goede hulpverlener, die goed met mij klikte. Ze steunde mij enorm, maar kon ook niet zoveel voor mij betekenen. Via via hoorde ik van Housing First en zij heeft mij toen aangemeld. En nu heb ik een leuk appartementje met een tuin. Mijn hondje is helaas overleden, dus die heeft dit niet meer meegemaakt, maar ik heb nu wel een nieuwe hond: Bollie. Ook Bollie is een verloren ziel en door mij opgepikt en gered. Het kost me wel wat moeite: blauwe plekken en tranen, maar we doen ons best om allebei een gelukkig leven samen te hebben.
Als vrouw zijnde is het volgens mij nog beroerder dan als man, omdat je als vrouw sneller met seksueel geweld te maken hebt. Als een man een vrouw alleen ziet liggen in de struiken, maak je meer kans op aanranding of verkrachting dan een man. Gelukkig had ik Djaily (mijn Doggo Argentino) bij me en heb ik daar geen last van gehad, want die had ze opgevreten.
De nachten vond ik het moeilijkst. Als om 5 uur ‘smorgens de eerste mensen hun hond gingen uitlaten, werd ik daar wakker van, omdat Djaily dan wakker werd. Toen Djaily overleed heb ik me vreselijk eenzaam gevoeld en dat maakte het nog moeilijker. Mijn lichtpuntjes waren mensen en kennissen die toch voor me klaar stonden of mij zo maar uit het niets wat geld gaven. Bijvoorbeeld om brokken voor Djaily te kopen.
Ik heb ook veel steun ervaren aan Christine en Alette van de Pauluskerk. Zij zagen mij altijd staan en waren er altijd voor mij.
Ik zou graag een vierbaansweg rondom Apeldoorn willen, zodat het verkeer beter doorstroomt. En voor de dak- en thuisloze mensen, mijn homies, een groot gebouw, echt heel groot, waarin veel appartementen zijn die verhuurd kunnen worden op maandelijke basis, net als voor iedereen. En het is misschien handig als er in dat gebouw ook kamertjes komen voor crisisgevallen. Dat mensen eventueel ook kunnen samenwonen als je geliefden van elkaar bent. In dat gebouw zou dan 24 uurs begeleiding aanwezig moeten zijn. Maar dan geen begeleiding die continu op je lip zit, maar die er voor je zijn als je ze nodig hebt.
En geen begeleiding die allerlei regels oplegt, terwijl je al jarenlang jezelf gered hebt, buiten. Dat soort regels passen niet bij mensen die dakloos zijn geweest.
Het moet natuurlijk ook weer niet 1 grote puinzooi worden. Daar moet wel wat toezicht op zijn. Ook moet er in zo’n pand natuurlijk niet gedeald worden. Dat spreekt voor zich.
Ik zou graag gelukkig zijn. Ik word gelukkig als ik andere mensen gelukkig maak. Bijvoorbeeld door iets voor een ander te doen. En dan hoop ik op een gouden glimlach.
Mensen word wakker en kijk eens om je heen. Doe eens wat voor een ander en kijk verder dan je neus lang is. Steek niet je kop in het zand, zoals een struisvogel. Heb oog voor een ander die het moeilijk heeft.